Ο «ακραίος» Παναγούλης που δεν τρέμει τους πολίτες…

Γιάννης Βασιλακόπουλος

Ενόχλησε η αποστροφή του λόγου του Στάθη Παναγούλη,  περί του τέλους του πρέσβη των Η. Π. Α. στη Λιβύη, τα ασπόνδυλα της τρικομματικής κυβέρνησης. Ακούστηκε … εφιαλτικό το σενάριο στις σκιές που παριστάνουν την πολιτική ηγεσία σκυφτές μπρος στη βούληση των Γερμανών κατακτητών. Ένα πράγμα όμως δεν καταλαβαίνει αυτή η υπόδουλη πολιτική ηγεσία- ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει: Πως αυτό που είπε ο Στάθης Παναγούλης- και το οποίο η βρόμικη πολιτική ελίτ βιάστηκε να καταχωρήσει στην «ανθολογία των άκρων»- δεν είναι μια μοναχική άποψη που απλώς διατυπώνεται για να κάνει λίγο θόρυβο και ύστερα να  την καταπιεί η μοίρα της.

Είναι μια άποψη που, απλώς, διακοίνωσε ο Παναγούλης στη Βουλή, αθροίζοντας χιλιάδες διατυπώσεις της, από απλούς πολίτες, με τους οποίους ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να συγχρωτίζεται, χωρίς πρόβλημα,  ενώ  οι υπόδουλες στους Γερμανούς, σκιές της πολιτικής Ελίτ δεν τολμούν. Αν τολμούσαν να κοιτάξουν  στα μάτια έστω κι έναν πολίτη από αυτούς, τους μετρημένους σε εκατομμύρια Έλληνες,  που οδηγούν προσχεδιασμένα στη φτώχεια, αν συνομιλούσαν με μερικούς από εκείνους στους οποίους έχουν πει εγκληματικά ψέματα, αν δεν φοβούνταν να συναναστραφούν με ορισμένους  από αυτούς εις βάρος των οποίων πλουτίζουν αχόρταγα, θα ήξεραν πως οι πολίτες σε στιγμές απόγνωσης, εύχονται για την πολιτική ελίτ, μοίρα εφιαλτικά χειρότερη από αυτή του άτυχου Αμερικανού διπλωμάτη.

Δίνουν συνεχώς δικαιώματα οι σκιές της σήψης. Ήδη σήμερα βιώνουμε ένα ακόμη ψέμα της τρικομματικής κυβερνητικής συμμορίας. Η «δόση» δεν ήρθε παρά το ότι οι Γερμανοί κατακτητές πέτυχαν να περάσουν από το κοινοβούλιο την νέα φάση της Ελληνικής γενοκτονίας.  Ο τέταρτος στη σειρά κατοχικός πρωθυπουργός συγκυβερνά  με τον βασικό υπαίτιο της διαρκούς αιμορραγίας της κοινωνίας και της χώρας. Ως και η ιέρεια του ακραίου νεοφιλελευθερισμού εν Ελλάδι, θεωρεί τα μέτρα ακραία και προειδοποιεί τον «πρωθυπουργό» με εκκωφαντική πτώση. Οι πανικόβλητες  πολιτικές σκιές «ανακάλυψαν» στο πρόσωπο του Στάθη Παναγούλη, τον «Ροβεσπιέρο» τους. Δυσκολεύονται να αντιληφθούν πως, έτσι όπως τα έκαναν, δέκα εκατομμύρια Έλληνες θα έπαιζαν ευχαρίστως αυτόν το ρόλο… 

Ας είμαστε λύκοι και όχι πρόβατα

Γιαννης Βασιλακόπουλος

Κάπως το λεγε ένας Ιταλός συγγραφέας, ,  που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο, πριν λίγους μήνες εκείνο το Καβαφικό ποίημα, που έγινε με τον καιρό απόφθεγμα, ανθεκτικό στο χρόνο,  με το Ταξίδι και την Ιθάκη,  «Αν μείνεις σε όλη σου τη ζωή κολλημένος, σε έναν τόπο , δίχως να ταξιδέψεις, θα νομίζεις ότι αυτός ο τόπος είναι μόνον δικό σου, ενώ σου έχει δανειστεί», έλεγε συχνά ο Αντώνιο  Ταμπούκι…

Κάπως έτσι θα πρέπει να διαπαιδαγωγούνται και οι Φασίστες.  Οικειοποιούνται  αυθαίρετα κάτι που δεν τους ανήκει κι ύστερα, έτσι απλά, το κακοποιούν, το βιάζουν γιατί νομίζουν ότι  «είναι δικό τους» . Κάπως έτσι δρα ο Τόμσεν και  η συμμορία του. Ως αργυρώνητοι κομιτατζήδες που δεν εκπροσωπεί κανέναν δανειστή και κανέναν εταίρο, αλλά έτσι ωμά και θρασύδειλα, μια κατοχική δύναμη.

Για αυτό ζητούν με θράσος νησιά εκκενωμένα από Ελληνικές ψυχές, όμοια οικόπεδα προς πώληση. Βρίσκουν όμως και τα κάνουν. Διότι δεν πετιέται κανένας από τους ντόπιους οσφιοκάμπτες να τους πεί «Κάντε πίσω ρε… Η Ελλάδα δεν πουλιέται…»  Βρίσκουν και τα κάνουν. Έχουν απέναντι τους βολεμένους για χρόνια στην καρέκλα της εξουσίας και δεν φεύγουν από εκεί.  Γιατί νιώθουν ιδιοκτήτες μαζί και επιβήτορες  αυτής της εξουσίας, βρώμικης και έξωθεν καθοδηγούμενης, την ίδια ώρα.

Τώρα που είναι κοντά η στιγμή της αποκαθήλωσης, ενώ φεύγουν σάπιοι από την γάγγραινα της διαφθοράς, θέλουν να μας αφήσουν μια κοινωνία αποστεωμένη, μια Ελλάδα μικρότερη. Νομίζουν πως θα βάλουν πλάτη οι κοκκινομούρηδες πατρόνοι τους. Αλλά δεν ξέρουν γιατί ουδέποτε διάβασαν ιστορία πως ο προδότης εκτελείται από τους εντολοδόχους τους όταν τελειώσουν τη δουλειά . Γιατί μετά γίνεται άχρηστος  και απολύτως επικίνδυνος.

Κόλλησαν κι αυτοί για  χρόνια στον τόπο της «αυτονόητης» εξουσίας τους,  χωρίς να «ταξιδέψουν» αλλού, στους τόπους της δουλειάς  και της κοινωνίας. Γαλουχήθηκαν σαν φασίστες αν μεταφέρουμε εδώ το ρητό του Ταμπούκι. Και θα μας ήθελαν μια άνοη αγέλη. Ι αυτοί «κατσικοκλέφτες» , ναρκομανείς του εύκολου πλουτισμού, εις βάρος της πατρίδας και της κοινωνίας.

Ας τους διαψεύσουμε. Ας τους αποδείξουμε πως δεν είμαστε πρόβατα αλλά λύκοι…  

Η τιμωρία τους, το να σαι ζωντανός

Γιάννης Βασιλακόπουλος

Ένας ρακένδυτος τύπος ζητά, κουλουριασμένος σε μια γωνιά, ενός πεζόδρομου, ότι μπορείς να του δώσεις. Χρήματα, ένα τσιγάρο- οτιδήποτε… Συνηθισμένη εικόνα θα πείτε,  στην Ελλάδα του Μνημονίου και του ξεπουλήματος, στο παρόν μας που προσπαθεί για μιαν ακόμη φορά μέσα στους αιώνες να ξεδιαλύνει τους Τρικούπηδες από τους Γουλιμήδες, τους Λεωνίδες από τους εφιάλτες, τους Τζαβελαίους από τους  Πηλιογούσηδες…

Ετούτος εδώ, όμως μοιάζει «άλλο πράγμα». Η απεγνωσμένη του ματιά αποπνέει μιαν αξιοπρέπεια, το κουλουριασμένο του σώμα, βγάζει – ναι, μην ακουστεί παράξενο- μια λεβεντιά.  Με είδε να περπατάω αγχωμένος, αυτός ο γκριζομάλλης, που λες κι είχε γεράσει πρόωρα και μού έγνεψε  να σταθώ :

«Ήμουν κι εγώ αφεντικό», είπε… Μού έδειξε το μαγαζί στον τοίχο του οποίου ξαπόσταινε…  «Δικό μου, πριν δυο μήνες» , είπε και σφίχτηκε… Εκεί ήταν που «έσπασε». Τον τιμώρησαν είπε «οι ψεύτες, οι κλέφτες κι οι προδότες», γιατί πρόκοψε… Και τώρα , δες κατάντια… Μόνος … Ζητιάνος… Τιμωρημένος, αλλά και τιμωρός  αυτών που θα προτιμούσαν να έχει αυτοκτονήσει, από απόγνωση μπας και «βελτιωθούν λίγο οι δείκτες». Αυτός έμενε ζωντανός – κι αυτή ήταν η τιμωρία των βαλτών κουμανταδόρων…

Αυτοί που μας λένε «ε, κι οι Βούλγαροι, 300 ευρώ  παίρνουν» και δεν αλλάζουν χίλια χρώματα από ντροπή. Αυτοί είναι οι ίδιοι που πολύ θα ήθελαν να μας κάνουν έθνος ζητιάνων. Και πετούν για καρότο κιτρινισμένες, από το χρόνο,  υποθέσεις παράνομου πλουτισμού, μερικών από τους συνενόχους της σημερινής Πομπηίας. Αυτοί που θίχτηκαν τάχα από την διαδικτυακή προσβολή του Γέροντα Παίσιου, αλλά ανέχτηκαν σαν τις κότες τους κλέφτες του δικού μας πλούτου Γερμανούς να μας ζητούν να πουλήσουμε την Ακρόπολη.

Αυτοί τιμωρούνται με την μακραίωνη «κακή» Εθνική μας συνήθεια να επιβιώνουμε, ενώ πολύ θα ήθελαν να αυτοκτονούμε πιο απεγνωσμένα, πιο μαζικά από ότι συμβαίνει στις  μέρες μας. Βλέπετε, ο ζωντανός – έστω  και ζητιάνος – έχει φωνή. Ο Αυτόχειρας απεγνωσμένος αστός είναι απλά μια «θλιβερή απώλεια» που δεν θα διαμαρτυρηθεί ξανά…

Ο «δράκος του παραμυθιού» προ των πυλών

Γιάννης Βασιλακόπουλος

Ωραίο κόλπο, αυτό με τους «εμπλεκόμενους σε παράνομο και περίεργο πλουτισμό» πολιτικούς. Αποπροσανατολίζει,  μια χαρά, την κοινωνία εν αναμονή της «νύχτας των μεγάλων μαχαιριών»- της στιγμής, δηλαδή, που θα μας ανακοινώσουν τα μέτρα που θα πάρουν – ή μήπως τα μέτρα που θα (μας) πάρουν; - οι τρεις  ‘’πρόθυμοι’’ κυβερνητικοί συνέταιροι…

Ωραίο κόλπο, επίσης, αυτό το ουσιαστικό «κανάκεμα»  του όψιμα «κοινοβουλευτικού»  Ακροδεξιού … Χρυσού Αυγού, του οποίου μητέρα – κότα είναι  ως φαίνεται το ίδιο το σύστημα, γιατί οι πιο πολλοί πιστεύουν πως διαχρονικά «ο φόβος φυλάει τα έρμα». Ωραία κόλπα επίσης οι διαρροές πως τάχα ο υπουργός οικονομικών έκανε «ντα» τον αναιδή Τόμσεν. Μπορεί να «μασήσουν» μερικοί και να κολλήσουν στον Γιάννη Στουρνάρα «ένσημα ήρωα»… Ίσως αργότερα να του σκαρώσουν και καμιά προτομή. Ποιος ξέρει…

Κάποιοι, παρόλα αυτά, επιμένουν να βλέπουν το φόντο. Φτωχοποίηση, απόγνωση, ηττοπάθεια κι ένα, όλο και πιο έντονο, όλο και πιο εμφανές  πολεμικό περιβάλλον, στον όχι και τόσο μακρινό διεθνή μας περίγυρο.  Αν δεν ισχύει η καχύποπτη , όσο και κοντόφθαλμη, συμπαθάτε με, οπτική   που ακούστηκε ότι δηλαδή «ο Σαμαράς βγάζει στη σέντρα τους Καραμανλικούς, μέσω  ΣΔΟΕ», τότε πρέπει να ανησυχούμε για την άγνοια πραγμάτων που επιδεικνύουν οι ‘’κλειδοκράτορες’’ της κοινής μας, εθνικής και κοινωνικής τύχης.  Μιλούν με όρους «φυσιολογικής ροής» των πραγμάτων και, δυστυχώς, αν πιστεύουν αυτά που λένε δεν δείχνουν έτοιμοι να διαχειριστούν την «κληρονομιά του πολέμου» που είναι ante portas, τον έχουν προκαλέσει κι ακόμη δεν ακούν τον αχό των βημάτων του.

Φτωχοποιούν την κοινωνία και μικραίνουν τη χώρα, στήνουν ή ανέχονται  πολλές μικρές νύχτες των κρυστάλλων εκχωρώντας, θεσμικό ρόλο «φρουρού της τάξης» στους θιασώτες της βίας αξιοποιώντας το ότι η εμβρόντητη κοινωνία δεν έχει ακόμη αντιδράσει ουσιαστικά. Μέσα σε όλα αυτά, η παραδοχή του εύκολου πλουτισμού κάποιων δεκάδων πολιτικών, δεν είναι παρά ένα ακόμη κεφάλαιο του  κακογραμμένου παραμυθιού. Ενός παραμυθιού με δράκο, που ακόμη δεν έχουμε δει…

Δυο βούβαλοι στο βάλτο της φτώχειας

Γιάννης Βασιλακόπουλος

Το Δ. Ν. Τ. και η Γερμανία βρίσκονται πια σε ανοιχτή σύγκρουση, αυτό πλέον είναι προφανές και δεν κάνει κανείς τον κόπο να το κρύψει. Κι όπου Δ. Ν. Τ. στη σκακιέρα του πολέμου ας βάλουμε τις Η. Π. Α. οι οποίες φαίνονται αποφασισμένες να τεμαχίσουν την αλαζονεία, του Βερολίνου…

Οι δυο «βούβαλοι» , όχι εξίσου δυνατοί, τσακώνονται στο βάλτο της φτώχειας με χρονοδιάγραμμα αίματος για τα… βατράχια που, ως τώρα, τσαλαπατιούνται πανικόβλητα. Σήμερα όμως, σε μια δύσκολη και βρώμικη εποχή η επιλογή, για πρώτη φορά, είναι τόσο ξεκάθαρη. Ο Χριστόφορος Κολόμβος, άλλωστε, στο ταξίδι στο άγνωστο, το 1489, είχε και  Χιώτες στην Κορβέτα του. Δεν είχε Ούννους…

Με άλλα λόγια αν αχνοφαίνεται μια λύση σε αυτήν την στημένη σπαζοκεφαλιά – κι αυτή, χωρίς χρονικό προσδιορισμό τέλους- αυτή είναι η προσχώρηση,  όσο είναι καιρός στην Αμερικανική συμμαχία, από τώρα, για να είμαστε και εμείς από τους επίκαρπους της νίκης επί της Γερμανίας, όταν θα συντριβεί το αναγεννηθέν στις ημέρες τις Άνκελας Μέρκελ , ρατσιστικό γονιδίωμα των «Αρίων» Γερμανών.

Ο ι Γερμανοί, όσο τους δίνουμε το δικαίωμα, θα ζητούν μέτρα για ένα «φτιαχτό» χρέος κι αυτό θέλουν να τραβήξει ως τις Γερμανικές εκλογές, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Θέλουν ως τότε, να στραγγίξουν την Ελλάδα.

Η λύση όμως θα πρέπει να δοθεί ταχύτερα. Τώρα… Χθες… Ας γίνουν οι Γερμανοί παίγνιο στα χέρια μιας νέας χαλύβδινης συμμαχίας που θα απλώνεται πέρα από τον Ατλαντικό – αντί να είμαστε εμείς παίγνιο στα τρεμάμενα χέρια μιας συμπλεγματικής Ανατολικογερμανίδας.  Ας ξεμπερδέψει η Ευρώπη από την αρρωστημένη Γερμανική αλαζονεία, για να βαδίσει  το δρόμο της, με λιγότερο αίμα και φτώχεια.