Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΠΥΘΜΕΝΑΣ ΤΟΥ ΦΛΙΤΖΑΝΙΟΥ

Του Γιάννη Βασιλακόπουλου

Πολύ σκοτεινό φαίνεται για μερικούς το κατακάθι του φλιτζανιού. Ήταν κακή ιδέα τέτοια εποχή να ασημώσουν την περαστική γύφτισα,για να τους πει τον καφέ,  έστω κι αν ήλπιζαν πως δεν  θα τους αναγνωρίσει. Όσο κι αν καμουφλαρίστηκαν. Όσο κι αν ξεσκόριασαν την γκαμπαρντίνα του κατοχικού ρουφιάνου , μήπως δεν καταλάβουμε ποιος μας καρφώνει και σε ποιους. 

Του Γιάννη Βασιλακόπουλου

Όσο κι αν ο ένας από αυτούς ζητούσε σανίδα σωτηρίας στον εκπρόσωπο της χώρας των Ναζί, χαμογελώντας πιεσμένα, για τα ‘’κάλλη’’ της κάμερας. Προσέξτε: Δεν πήγε να πάρει τη μεριά της Ελλάδος, αυτός ο παχύσαρκος, σύγχρονος Εφιάλτης. Δεν πήγε να ρωτήσει «τι μπορεί να αλλάξει» από αυτό το αιμοσταγές μνημόνιο για να ανασάνει η κοινωνία και η Πατρίδα. Πήγε να αξιοποιήσει την κυνική άρνηση, ενός κάποιου Γκάμπριελ κι είδε βεβαίως το βήμα του νέου και φέρελπι ηγήτορα της Ελληνικής κοινωνίας, να ανοίγει, το βήμα του και να χάνεται, αφήνοντας το χοντρό Εφιάλτη , να κολυμπά μαζί με τον προσκυνημένο εγγονό της δικής μας Πηνελόπης Δέλτα, στα βρομόνερα του ανήθικου καιροσκοπισμού.    

   «Ξαφνικός Θάνατος σας περιμένει στις 17 Ιουνίου», είπε και στους δυο η γύφτισα και ο ήχος από τα βαριά βραχιόλια της φάνηκε σαν ήχος «νεκρώσιμης» ακολουθίας . Σαν αιματηρή προειδοποίηση. Τι σημασία έχει που και στις 17 του μήνα θα περιφέρουν, ασκόπως,  το σαρκίο τους ως έμβια όντα. Αφού η εξουσία είναι η ζωή τους και η ζωή τους είναι σύμφυτη με την εξουσία, τώρα, που οριστικά θα χάσουν  την εξουσία θα’ ναι σαν «νεκροί» σε ένα χλωμό πορτρέτο στοιχειών.

Έχει δίκιο το φλιτζάνι που ανακατώνει τη λερωμένη από την ιστορία εικόνα τους με το σκοτεινό κατακάθι του καφέ χωρίς να ξεδιαλύνει ποιος λεκές είναι ο πιο βρομερός.  Έχει δίκιο κι η γύφτισα π’ ακούει του λαού τον ήχο και προαγγέλλει το τέλος αυτών των δυο ευνούχων της ιστορίας. Έχει δίκιο κι ο λεκές ακόμα που θα τους έχει από εδώ και πέρα στο κατόπι για να τους ξεχωρίζουμε και να μην τους πλησιάσουμε ξανά και να πάρουμε οριστικά τις τύχες μας από τα βρομόχερα τους …

    

Ιδρυσε Πολιτικό φορεα ο Γιώργος Τραγκας

 www.enikos.gr/
Την ίδρυση πολιτικoύ φορέα ανακοίνωσε ο  δημοσιογράφος Γιώργος Τράγκας, με όνομα "Ελλάδα Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο".
Πριν από λίγο έγραψε στη σελίδα του στο Facebook:
"Σας ανακοινώνω την ιδρυτική διακήρυξη του πολιτικού forum-πολιτικού φορέα που θα δραστηριοποιηθεί φυσικά με τη μαζική συμμετοχή σας και ονομάζεται ΕΛΛΑΔΑ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Ένα μέτωπο που δεν επιλέγει δεξιούς ή αριστερούς και δεν έχει το ερώτημα μέσα ή έξω από το ευρώ, αλλά: Εντός ζωής"

Μάλιστα, επισυνάπτει και την ιδρυτική διακήρυξη του "κόμματος". Για να διαβάσετε τη διακήρυξη πατήστε εδώ.

"Εφόσον αποδέχεστε την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος «ΕΛΛΑΔΑ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»", αναφέρει ο κ. Τράγκας στη σελίδα του, "θα πρέπει να συμπληρώσετε τα στοιχεία σας στους σχετικούς πίνακες".
ΠΡΟΣΟΧΗ: Για να γίνετε ιδρυτικά στελέχη χρειάζονται οι αυθεντικές υπογραφές
Παρακαλείσθε να στείλετε τη συμπληρωμένη κατάσταση στη διεύθυνση: Κορίνθου 1 και Τατοΐου Μεταμόρφωση Τ.Κ. 14452
Τηλέφωνα επικοινωνίας 210-2821535

Μετά την ανακοίνωση της ίδρυσης του πολιτικού φορέα, όπως ήταν φυσικό η σελίδα του Γιώργου Τράγκα στο Facebook βομβαρδίστηκε κυριολεκτικά με σχόλια.

Μπροστά σε ένα νέο «διπολικό» σκηνικό

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Με την αίσθηση της κοινής γνώμης ότι κάνει θα αλλάξει στη χώρα μετά τις εκλογές, αλλά και με τη βεβαιότητα ορισμένων κομματικών στελεχών ότι «από τις 17 Ιουνίου θα αρχίσει η ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς», πορευόμαστε, διστακτικά μεν, αλλά και κάπως αισιόδοξα στον δρόμο για τις κάλπες.

Αυτό, όμως, δεν έχει να κάνει με το «σάλπισμα Σαμαρά» για συσπείρωση των κεντροδεξιών πολιτικών δυνάμεων, κάτω από την «απειλή» των δημοσκοπικών στοιχείων που δείχνουν, κάτω από ορισμένες συνθήκες, ακόμη και τη δεύτερη θέση για τη ΝΔ.

Έχει, πρώτιστα, να κάνει με τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού «σκηνικού» στο «διπολικό» πολιτικό σύστημα, που θα εξακολουθήσει να υπάρχει στη χώρα μας… μεταλλαγμένο, καθώς θα διαμορφωθεί σε «δίπολο» Κεντροδεξιάς – Κεντροαριστεράς, καθώς το ΚΚΕ, ως εκπρόσωπος της Αριστεράς, θα παραμείνει στο περιθώριο.

Ήδη, τα πρώτα «δείγματα» έχουν διαφανεί, αλλά είναι νωρίς ακόμη να οροθετήσουμε επακριβώς όλα τα στοιχεία που θα «περιχαρακώσουν» τα στεγανά των νέων πολιτικών σχηματισμών, καθώς δεν μπορούμε από τώρα να προσδιορίσουμε τα πρόσωπα εκείνα που θα κινηθούν προς τις δύο κατευθύνσεις, αφού θα είναι το λιγότερο «αστείο» να υπολογίσει κανείς ότι το σημερινό πολιτικό προσωπικό θα παραμείνει, ως έχει, και στο αύριο.

Κι αυτό, γιατί, πέρα από ηλικιακά, έχει «μεγαλώσει» και δεοντολογικά, κάτι που φαίνεται αυτήν την εποχή των προεκλογικών διεργασιών και εμφανίσεων, αφού καθημερινά ακούμε τα ίδια πράγματα με τρόπο που δεν πείθει πια, χωρίς να εμβαθύνουν όλοι τους –ένθεν κακείθεν της διελκυστίνδας των πολιτικών κομμάτων – στις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και στο πως μπορεί να σταθεροποιηθεί ή και να διαμορφωθεί, ανάλογα των περιστάσεων, στο status quo της χώρας μας εντός και εκτός συνόρων.                  

Και οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις θεωρείται πως βρίσκονται προ των… πυλών. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, βρίσκονται πίσω από το σκέπαστρο της κάλπης, ανεξάρτητα με τι και πόσα «κουκιά» θα βγάλει για τον καθένα. Κι αυτό, γιατί τα υπάρχοντα κόμματα είναι πλέον «γερασμένα» σε μορφή και ιδεοπολιτική πλατφόρμα είτε προεδρεύουν σ’ αυτά ηλικιακά γερασμένοι πολιτικοί είτε νέοι. Γιατί, όσο νέος είσαι και όσο… ωραίος μπορεί να φαίνεσαι, δείχνεις γερασμένος μόνο μ’ αυτά που σκέφτεσαι και λές. 

Τα πήραν τα στελέχη του ΛΑΟΣ από το Σαμαρά;

Με δηλώσεις που έκανε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης, σε ραδιοφωνικό σταθμό κατήγγειλε πιέσεις που δέχονταν βουλευτές του κόμματος και πιθανό χρηματισμό τους, με σκοπό να φύγουν από το κόμμα.

Συγκεκριμένα δήλωσε:
«Είναι πράγματα που φοβίζουν και πανικοβάλουν όποιον γνωρίζει. Μου είπαν βουλευτές μου, ότι τους προσέγγισαν κάποιοι, οι οποίοι προθυμοποιήθηκαν να τους «λύσουν τα προβλήματά τους». Ήξεραν αναλυτικά τι λογαριασμό είχαν και τι χρώσταγαν σε κάθε τράπεζα. Τους είπαν πως μπορούσε «να μηδενιστεί» κάθε χρέος. Όλα αυτά δεν μπορεί να τα γνωρίζει ένα κόμμα».

Τόνισε ευθέως ότι μιλάει για χρηματισμό των στελεχών του, αλλά υπογράμμισε πως δεν γνωρίζει αν κάποιοι από αυτούς που έφυγαν είχαν δεχτεί μια αντίστοιχη πρόταση.

«Δεν ξέρω τι έγινε με αυτούς που έφυγαν. Ξέρω, όμως, τι έγινε με αυτούς που δεν έφυγαν. Τους είπαν ότι «θα κλείσουν τα υπόλοιπα των λογαριασμών τους στις τράπεζες».
Ταυτόχρονα, δεν παρέλειψε να επιτεθεί στον αρχηγό της Νέας  Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά. Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ υποστήριξε πως , η ΝΔ ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη διάλυση του ΛΑΟΣ και την καταστροφή του ιδίου και όχι για να μαζέψει ψήφους.

Ενώ έκανε λόγο για «πολιτική αγυρτεία, αλητεία και ανικανότητα» από την πλευρά της ΝΔ, η οποία «βολιδοσκόπησε και το στενό μου συνεργάτη και πρώην αναπληρωτή υπουργό Άμυνας, Γ.Γεωργίου».

Υποστήριξε, επίσης, ότι ο ίδιος, κατά την συνάντησή του με τον κ. Σαμαρά, πρότεινε τη συνεργασία των κομμάτων, που θα επανεντάσσονταν στην ΝΔ, διατηρώντας όμως το καθένα την αυτοτέλειά του και κατηγόρησε τον πρόεδρο της ΝΔ για προσπάθεια εξαγοράς του ιδίου.

«Μου είπε "να έλθω εγώ με ό, τι θέλω. Αυτή ήταν η πρώτη προσπάθεια εξαγοράς. Δηλαδή, να πουλήσω τους βουλευτές μου και τον κόσμο του ΛΑΟΣ που με παρακολούθησε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, σε αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο», υποστήριξε ο Καρατζαφέρης.

Γενοκτονία των Ποντίων: Μια κραυγή ενός αιώνα για το δίκιο

 Ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν τιμάται με ενός λεπτού σιγή. Η γενοκτονία μένει ζωντανή στη μνήμη μας με πολλών αιώνων κραυγή... Κραυγή για αυτό το μακραίωνο, ζωντανό, κυνηγημένο μα και τόσο δυνατό Ελληνικό κομμάτι, κύτταρο της ιστορίας, του πολιτισμού και της διαδρομής μας. Κραυγή για το δίκιο. Κραυγή για το δικό μας Πόντο, κραυγή κόντρα στην αλαζονεία της Τουρκικής ηγεσίας και στην διεθνή υποκρισία.
Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.
Τι εννούμε με τον όρο "γενοκτονία" ;
Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία;
Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ( 1461 ) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαριθεί σε τρεις περιόδους.

• Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.

• Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.

• Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774. Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανώντους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.

Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.

Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ ( 1919 - 1923 ).

Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο << Ένωση και Πρόοδος >> ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριο τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες.

Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές Αρχές.
Κατ΄ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.

Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου.
Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.

Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915 είναι γραμμένα τα εξής: << Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ'; αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ... >>

Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολίσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.

Το τελικό πλήγμα.
Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.

Στις 19 Μαϊου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.

Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.

Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν.

Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο υπήρξε το αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων εθνικιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων.

Η μοίρα αυτή απετράπη με ένα εξαιρετικά οδυνηρό τρόπο: με τις; γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων και Αρμενίων, με την υποχρεωτική έξοδο όσων επιβίωσαν και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων, όπως οι Κούρδοι, που συνέχισαν να παραμένουν στην τουρκική, πλέον, επικράτεια.

Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα. Ακολουθεί μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα. Ενός ανθρώπου που έζησε τη μεγάλη ανθρωποσφαγή.

Ένα χωριό των Κοτυώρων

Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδοσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη. Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:

"Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν' αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος... Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ' αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει... Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι' οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλοιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.

Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ' όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι' έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπεδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι' ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την "πατριωτική" του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Η πυρπόληση

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι' άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ' οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

Κι' όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι' οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι' αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση...

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής... επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν' ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι' απ' έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κράυγαζαν "μάνα, μανίτσα!". Οι κοπέλλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι' άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ' αυτιά, φωνές μανιακές και κλάμματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους - χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους - πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι' έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι' ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν".

---

Μαρτυρίες Σοβιετικών

Οι σοβιετικοί υπήρξαν οι βασικοί σύμμαχοι του κεμαλικού εθνικισμού τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του. Πιθανότατα, οι μπολσεβίκοι να αντάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την υποστήριξη του παντουρκιστικού κινήματος που δρούσε στη Ρωσία στην Οκτωβριανή τους Επανάσταση.

Οι σοβιετικοί λοιπόν προμήθευσαν τους κεμαλικούς με όπλα, χρήματα, στρατιωτικούς συμβούλους. Η τουρκική αντεπίθεση στο μικρασιατικό μέτωπο κατά τωνελληνικών στρατευμάτων το 1921, οργανώθηκε από τον Μ. Φρούνζε, στρατιωτικό απεσταλμένο των σοβιετικών. Κατά συνέπεια, οι μαρτυρία των αποσταλμένων αυτών έχει ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία.

O Φρούνζε, έδωσε μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τους ηττημένους αντάρτες: "Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου". Ο Φρούνζε περιέγραψε και άλλο ένα περιστατικό. Οταν περνούσαν δίπλα από μια ομάδα αιχμάλωτων Ελλήνων στη Μερζιφούντα, ένας από τους αιχμαλώτους φώναξε στη σοβιετική αντιπροσωπεία ότι ήταν και αυτοί ένοχοι γιατί ενίσχυαν τον Κεμάλ και τους Τούρκους. Το συναίσθημα αυτό των ανταρτών του δυτικού Πόντου ήταν εξαιρετικά έντονο. Ο οπλαρχηγός Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδης) διακύρησσε: "... oι Ρώσοι κομμουνιστές δώσανε όπλα στον Κεμάλ για να χτυπήσει εμάς, του έδωσαν υποστήριξη, απελευθέρωσαν όλους τους Τούρκους στρατιώτες που είχαν συλλάβει αιχμαλώτους όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα". Υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές κατέδιδαν τις προσπάθειες προμήθειας οπλισμού των ανταρτών από τη Ρωσία και παρέδιδαν Πόντιους στους Τούρκους.

Ο Φρούνζε έγραφε τα εξής για την πολιτική του Τοπάλ Οσμάν: "...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή."

Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στην Άγκυρα, ενημερώθηκε στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Έλληνες που είχαν σφαγιαστεί, "βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες". Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι επρόκειτο να συναντήσει πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους.

Για το θέμα αυτό ο Αράλοβ είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον Κεμάλ. Αναφέρει ο ίδιος: "Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο Κεμάλ απάντησε ως εξής στις "επισημάνσεις" του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία..."

Ο Φρούνζε στο βιβλίο του "Αναμνήσεις από την Τουρκία" γράφει: "Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωταίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου."

Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 - τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μεινοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.

  

http://us.geocities.com/pontos1923/pages/genoktonia.html.

AΘΑΝΑΤΟΣ !!! ελάχιστος φόρος τιμής στον Κώστα Ηλιάκη

Δεν ξεχνώ, πάντα τιμώ τους ήρωες που έπεσαν κάνοντας το καθήκον απέναντι στη Πατρίδα... Κωνσταντίνος Ηλιάκης! 23 Μαΐου 2006 έπεσε έπειτα απο θερμό επεισόδιο με τους "φίλους" μας τους Τούρκους! Κλείστε τ αφτιά σας σε όσους μιλούν για Ελληνοτουρκική φιλία... Εάν υπάρχει είναι 100% μονομερής! Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα στη γείτονα χώρα! Τιμήστε τους νεκρούς του Ελληνικού Έθνους!!!

ΒΟΤΣΑΛΑ ΣΤΗ … ΛΙΜΝΗ ΜΙΑΣ ΕΝΟΧΗΣ ΕΛΙΤ

Του Γιάννη Βασιλακόπουλου

Το κέντρο της Αθήνας είναι τα τελευταία χρόνια ένα πίδακας νέων εμπειριών και καθημερινών εκπλήξεων. Και κατά το Μαοϊκό, «αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν» , συνωστίζονται στην καρδιά της αρχέγονης κοιτίδας του Δυτικού πολιτισμού, λογιών – λογιών άνθρωποι, εικόνες, όνειρα, ελπίδες…  Συντροφιά τους και ποικιλόμορφο  πλήθος ανθρώπινες συμπεριφορές, νοοτροπίες, κώδικες…

Έδειραν λέει τον Πλεύρη… Και ενώ σε μια πολιτική περίοδο που θα χαρακτηριζόταν από νηνεμία κάποιοι θα αδιαφορούσαν για αυτό και κάποιοι άλλοι θα  καταδίκαζαν αβασάνιστα το επεισόδιο, σήμερα ακούς πολλούς να λένε σε κάποιες περιπτώσεις «Ε, και;» , άλλους να χαμογελούν με μια ελαφρά δόση ικανοποίησης λέγοντας το γνωστό χαιρέκακο – αλλά όχι πάντα αδικαιολόγητο – «καλά του έκαναν».

Τούτο οδηγεί σε ένα ασφαλές συμπέρασμα: Ακόμη κι η προβοκάτσια για να «καρπίσει» θέλει τις προϋποθέσεις της. Ο Πλεύρης ας πούμε έσπευσε να φορτώσει τη βιαιοπραγία στο ΣΥΡΙΖΑ μα δεν τον πίστεψε κανείς. Διότι είναι πολλοί αυτοί, ανά την επικράτεια, που θα πλήρωναν για να έχουν τη χαρά να δείρουν τον Πλεύρη.  Και πάντως όχι προερχόμενοι από τον πολιτικό φορέα που σήμερα κάνει υψηλή πτήση στην επιλογή των πολιτών και βάζει τη σφραγίδα στη νέα εποχή.

Ένας άνθρωπος που με την υπογραφή του φόρτωσε την κοινωνία με το μνημόνιο, που στη δύσκολη πούλησε τον ευεργέτη του, ο οποίος τον έκανε από τίποτα, άνθρωπο κι συνομολόγησε στο πλάι ενός επικίνδυνα ενδοτικού, εξουσιολάτρη, όπως ο Σαμαράς, θα βρει πολλούς πρόθυμους για να τον δείρουν – κι όλους, σχεδόν, τους υπόλοιπους ‘Έλληνες να χειροκροτούν αυτούς που τον δέρνουν.

Έχει πολύ… ψωμί αυτή η περίοδος σε σχέση με τους ανθρώπους που οι μισοί – και βάλε – Έλληνες θα έδερναν χωρίς τύψεις για τα δεινά που προκάλεσαν στον τόπο και την κοινωνία:

Είδατε για παράδειγμα με πόση ευκολία ο άθλιος Παπαδήμος έβγαλε το θεσμικό του προσωπείο και έγινε ξανά, ότι ήταν πάντα, ένας βρωμερός υπάλληλος των διεθνών κερδοσκόπων. Υπονόμευσε, διέλυσε, κατέστρεψε όσο παρίστανε τον πρωθυπουργό. Τώρα λοιπόν που δουλεύει ξανά για την Goldman Shacks επιχειρεί με δηλώσεις του να αποτελειώσει ότι – κατά λάθος, προφανώς – έμεινε όρθιο, επί των σκοτεινών ημερών του…

Ακούσατε μήπως πως ξαφνικά ο ΣΕΒ … βρήκε λεφτά και εισηγείται την αύξηση του κατώτατου μισθού, ενώ πριν την ουσιαστική νίκη του Αλέξη Τσίπρα στις 6 Μαΐου, τάχα οι  βιομήχανοι κινδύνευαν να μετατραπούν σε … κλοσάρ;  

Πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο μεροκάματο να βρω  έναν αυτονόητο επίλογο σε αυτό το άρθρο. Είναι το ίδιο δύσκολο με το να προβλέψω ποιος θα είναι  ο επίλογος όλων αυτών των θλιβερών κι επικίνδυνων τύπων του μεταπολιτευτικού συστήματος του παλαιού δικομματισμού , τώρα που αποκαλύπτεται η ιδιοτέλεια τους…